5 oktober 2010

Vandaag is het acht jaar geleden dat mijn vader om 10:15 zijn ogen sloot. Er zijn maanden voorbij gegaan voordat ik mij besefte dat de dood oneindig lang duurt. Hoewel ik me ervan bewust was dat mijn vader niet uit de dood kon herrijzen, had ik toch ergens nog de verwachting dat hij wel weer een keer terug zou komen. Dat hij voor een langere tijd op vakantie was, naar zijn broers in Canada. Soms dacht ik hem ergens te zien, op straat, in de schuur. Mijn hart stond dan even stil; heel even dacht ik echt dat hij het was. Dat hij ons voor de gek had gehouden en dat we daar later samen hard om zouden kunnen lachen. Ik herinner me ook de fractie van secondes als ik ’s ochtends wakker werd, waarin ik me heel even niet bewust was van wat er was gebeurd. Die secondes waarin alles gewoon nog was zoals het hoorde te zijn, om vervolgens weer de pijnlijke waarheid onder ogen te komen.

Lange tijd heb ik met het verlies van mijn vader geworsteld, was ik de zin van het leven kwijt en was ik bang dat ik die in ook niet meer zou vinden. Ik begreep niet waarom de man waar ik het allermeest van hield en die zo ontzettend van het leven genoot, veel te vroeg bij ons was weggerukt. Ik was boos, radeloos, verdrietig en ik voelde mij ondanks alle schouders waar ik op mocht huilen ontzettend alleen, omdat juist de schouders waar ik zo naar verlangde er niet meer waren.

Vandaag zijn we 8 jaar verder en heb ik inmiddels een heel andere kijk op de dood. Dat mijn vader niet lijfelijk aanwezig is, betekent allesbehalve dat hij afwezig is. Mijn vader zit in mijn keuzes, in mijn woorden en in mijn stiltes, in mijn rode wangen na het fietsen, in mijn bedachtzaamheid en in mijn rust, in mijn sensitiviteit, in mijn te laat komen (daar kan ik dus zelf niks aan doen, dat is erfelijk bepaald), in mijn liefde voor pudding en alle andere soorten toetjes, in mijn blauwgroene ogen en in mijn blonde haar. Als vroeger werd gezegd dat ik duidelijk de dochter van mijn vader was wist ik niet goed of ik daar blij mee was, nu maakt mij dat meer dan trots.

Vandaag is het 8 jaar geleden dat mijn vader om 10:15 zijn ogen sloot. Maar dood? Nee, dat is hij nooit geweest.

 

One thought on “5 oktober 2010

  • I was suggested this blog by my cousin. I’m not sure whether this post is written by him as no one else know such
    detailed about my difficulty. You are incredible!

    Thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *